Blijvers en nieuwkomers in de Waalsprong

Dianne en Charles verhuizen van Visveld naar Lentsche Roode in Laauwik
'Pionieren pas bij ons'

Ergens weer helemaal opnieuw beginnen. Dianne Manders en Charles van Lieshout krijgen iets sprankelends als ze vertellen waarom ze van de Vrouwe Udasingel verhuizen naar de nieuwe wijk Lentsche Roode, 300 meter verderop. ‘We wonen in een superleuke woning en een erg gezellige straat, maar na tien jaar kriebelt het. We zijn toe aan iets anders.’

Als Spronglevend bij Dianne en Charles op de koffie komt, hangen de vlaggetjes van Diannes verjaardag nog in de huiskamer. Ook al loop je er gemakkelijk onder door, toch lijkt het alsof ze op halve hoogte hangen, zo hoog is het plafond. Voor Charles en Dianne is die hoge huiskamer het mooiste stukje huis. Daardoor is hun woning anders en vraagt hij om een originele en creatieve inrichting. En dat ligt de bewoners wel. Opvolgers Tineke en Dicky willen de drie meter hoge witte kast wel overnemen. Die past niet in het nieuwe huis. Jammer, maar ach, ze hebben er lang genoeg plezier van gehad. En wat is er nou leuker dan nieuwe meubels uitkiezen?

‘Zo’n hoog plafond, tsja, volgens mij missen we dat in het begin heel even, maar daarna ben je weer aan de nieuwe hoogte gewend’, denkt Dianne. ‘Eigenlijk past deze woning aan de Vrouwe Udasingel wat beter bij ons. Hij is aparter en dat vind ik leuk. Ons nieuwe huis is wat conventioneler, maar dat is ook een uitdaging. Want nu moeten we het zelf doen: het toch wat anders dan anders maken. Daarom hebben we ervoor gekozen om de keuken midden in de woonkamer te plannen, dat geeft een heel ander beeld.’

Op zoek naar betaalbare ruimte
‘We zijn tien jaar geleden vanuit het centrum van de stad naar de Waalsprong verhuisd’, vertelt Charles. ‘We wilden meer ruimte en de bestaande huizen in de stad waren eenvoudigweg te duur. Het was best even wennen, het was toen nog stil hier. Wist je dat het de bedoeling was dat de Vrouwe Udasingel het hart van de wijk zou worden? Dat was voor ons reden om voor deze straat te kiezen, maar toen kwam het Citadel.’

‘Niet dat het hier nu nog stil is, hoor.’ haakt spraakwaterval Dianne er enthousiast op in. ‘De Vrouwe Udasingel bruist. Er wonen veel kunstenaars en ondernemers. Die mensen werken vaak thuis en dus is er altijd wel wat te beleven op straat. Ieder jaar zijn we met zijn allen druk bezig met de organisatie van Uda Exposed. Het laatste jaar is er iedere maand ook een Uda Open. Dan houden de bedrijven op zaterdagochtend open huis en hebben we daarna een gezellige borrel. Van ons nieuwe huis is het maar een paar minuten lopen naar de Vrouwe Udasingel, dus onze contacten hier houden we wel. En eerlijk gezegd heb ik er alle vertrouwen in dat onze nieuwe wijk net zo’n goede sfeer krijgt.’

Fijne basisschool
‘Een reden voor mij om in de buurt te blijven wonen is de basisschool. Ik vind Het Talent fantastisch. De leerkrachten weten heel goed hoe kinderen in elkaar steken. Onze kinderen houden hun vriendjes en klasgenootjes en dat is veel waard. Tegelijkertijd zit ik echt te springen om een eigen werkkamer. Ik vind het niet leuk dat bezoekers nu via mijn werkplek de huiskamer in komen. En ik wil een deur dicht kunnen doen als ik stop met mijn bezigheden.’

Charles vervolgt: ‘Het was niet echt gemakkelijk om een nieuwe woning te vinden die kan opboksen tegen wat we nu hebben. We hoefden er qua woonruimte niet op vooruit te gaan, maar wilden er natuurlijk ook niet op achteruitgaan. De huizen die qua ruimte pasten, waren al gauw te duur of vonden we niet mooi. Een beetje stadse allure mag een woning voor ons wel hebben. Ons nieuwe huis heeft een strakke uitstraling en daar zijn we tevreden mee. Daarbij vinden de kinderen het puntdak superleuk.’

Alles naast de deur
‘En het goede nieuws is…’ lacht Dianne alweer, ‘we krijgen eindelijk meer voorzieningen in de buurt. Die hebben we gemist hoor. Maar straks hebben we de supermarkt naast de deur. En in het ketelhuis bij het Thermion komt een restaurant. Het Citadel, het station en de Landschapszone zijn ook net wat dichterbij. Weet je dat ik me al lange tijd verheug op die Landschapszone? Straks hoef ik er de straat maar voor uit te wandelen.’

'Ons nieuwe huis is als het goed is voor de Kerst klaar. Dan hebben we een maand om te klussen en verhuizen, want 1 februari krijgen Tineke en Dicky de sleutel. Ik verheug me op het uitzicht vanachter mijn bureau straks op de eerste verdieping. En op het aanleggen en zien groeien van onze nieuwe tuin. Net als de vorige keer komen we in een wijk in aanbouw. Maar ik verwacht niet dat we veel last hebben van het bouwlawaai, erger dan het hier was kan het niet worden. En je moet er wat voor overhebben om je pionier te voelen.'

Tineke en Dicky verhuizen van Nijmegen-Oost naar Visveld
'Verliefd op een huis'

Een beetje overdonderd lijken ze nog steeds. Tineke en Dicky deden een paar maanden geleden een impulsaankoop: een woning aan de Vrouwe Udasingel. Ze waren niet eens op zoek naar een huis. Maar op een regenachtige zondag reden ze toch even naar een collega die meedeed aan Uda Exposed. ‘We zijn maar een kwartiertje gebleven, maar we waren diep onder de indruk’.

‘Ik ben schilder,’ vertelt Dicky ‘en huur nu iedere week een avond een atelier in de Limoskazerne. Maar inspiratie laat zich niet dwingen tot die ene avond. Soms heb ik spijt dat ik de volgende dag niet verder kan, soms weet ik niet wat ik er moet doen. Ik verheug me er enorm op dat we straks een eigen atelier hebben. Tien is docent handvaardigheid, dus die gaat er ook veel plezier van hebben.’

‘De ruimte is zo mooi’, vult Tineke aan. ‘De woning is niet standaard en dat vinden we leuk. We hebben echt voorpret nu. We fantaseren over de inrichting en zijn al druk op zoek op marktplaats. We praten nergens anders meer over, verzuchten tien keer hetzelfde tegen elkaar, dat de woonkeuken zo fijn is en oh ja, dat we een bad krijgen, heerlijk, nog meer luxe. Toen we het huis kochten, durfden we het niet aan onze vrienden te vertellen. Wij waren juist van die mensen die nooit naar een nieuwbouwwijk zouden verhuizen. Maar weet je, het is toch wel fijn om een huis te krijgen met nieuwe leidingen. Daarbij trekt de straat heel erg, de kunstenaars en ondernemers zorgen voor levendigheid, het potentieel is hoog. Dit is niet zomaar een vinex-wijk...’

Avondwandeling over de dijk
‘Een nieuwbouwwijk, wie had ooit gedacht dat we daar zouden gaan wonen. Wij niet. Als we onze vrienden naar Lent zagen verhuizen, snapten we er niets van. Maar nu ga je anders kijken. Natuurlijk gaan we Oost missen - de sfeer, de winkels, de leuke festivals - maar we krijgen er ook veel voor terug: ruimte, lekkere avondwandelingen over de dijk of door de Landschapszone. We gaan daar echt genieten.’ ‘Veel vrienden van mij wonen er al’, vervolgt Dicky. De wijk is ook echt aan het veranderen, tien jaar geleden was er nog niet veel te doen, maar nu gebeurt er al van alles. Het is geen slaapdorp. Toen we het huis net gekocht hadden, sloeg de schrik ons even om het hart. Wij naar Lent? Maar nu vinden we het helemaal super.’

Omgekeerde wereld
‘We hebben onze bovenwoning nog niet verkocht, maar hebben er alle vertrouwen in dat dat nog lukt. Dit is per slot van rekening Nijmegen-Oost en we hebben nog een paar maanden. Toch is het raar dat het huis nog niet weg is. Het voelt als de omgekeerde wereld. Het huis aan de Vrouwe Udasingel stond voor zover ik weet nog geen week te koop toen wij het kochten. Dat verwacht je toch in Oost en niet in Lent.’